Pracownik tymczasowy może wykonywać pracę na rzecz jednego pracodawcy użytkownika łącznie przez 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. To jedno zdanie ma cztery pułapki — i każda kosztuje.
Kogo dotyczy limit
Obu stron relacji, choć w różny sposób. Agencja nie może kierować tej samej osoby do tego samego pracodawcy użytkownika dłużej niż 18 miesięcy w oknie 36. Pracodawca użytkownik nie może korzystać z pracy tej samej osoby dłużej niż 18 miesięcy w oknie 36 — i tu ustawa jest bezlitosna: niezależnie od tego, ile agencji ją kierowało. Od nowelizacji z 2017 r. limit obejmuje także osoby skierowane na podstawie umów cywilnoprawnych, a pracodawca użytkownik prowadzi ewidencję osób wykonujących u niego pracę tymczasową właśnie po to, żeby umieć ten limit policzyć.
Jak liczyć okno 36 miesięcy
Okno nie jest rokiem kalendarzowym ani „od pierwszej umowy na zawsze”. To 36 kolejnych miesięcy liczonych wstecz od dnia, na który sprawdzasz limit: bierzesz datę, cofasz się o 36 miesięcy i sumujesz wszystkie okresy pracy u tego pracodawcy użytkownika, które w to okno wpadają. Suma nie może przekroczyć 18 miesięcy.
Trzy błędy, które widzimy najczęściej
- Zerowanie licznika po przerwie. Przerwa nie zeruje niczego — okresy sprzed przerwy dalej są w oknie, dopóki nie wypadną z 36 miesięcy.
- Liczenie per umowa. Trzy umowy po sześć miesięcy u tego samego klienta to 18 miesięcy, nie „trzy razy sześć”.
- Liczenie per agencja. Po stronie pracodawcy użytkownika osoba, która wróciła przez inną agencję, wnosi swoje wcześniejsze okresy do sumy.
